Feeds:
Wpisy
Komentarze

Posts Tagged ‘jacht’

Parę miesięcy temu na facebooku Fundacji Księżnej Daisy pojawiła się fotografia przedstawiająca księżną na pokładzie jachtu jej siostry Shelagh. Zlokalizował ją w austriackim tygodniku Sport im Bild pan Wladislaw VonHochberg i uprzejmie podzielił się swoim odkryciem z resztą fanów.
Ten piękny i nietypowy portret Daisy zachwycił wszystkich.

D_Yacht_FL

Księżna Daisy von Pless na pokładzie jachtu siostry w lipcu 1911 r. Foto z Sport im Bild, 08/09/1911, zlokalizowane przez pana W. VonHochberg

Osobiście kontemplowałam i studiowałam go przez dłuższą chwilę, zastanawiając się co w nim jest, co przypomina mi rzecz wcześniej widzianą. Pewnego dnia przyszło olśnienie: księżna von Pless ubrana jest na nim tak samo jak na rysunku „Daisy w szkockim berecie” znajdującym się w zbiorach Muzeum Zamku w Pszczynie!!! Jedyną różnicą na „portrecie pszczyńskim” są dwa pióra przypięte do czapki na czole dekoracyjną egretą. Ich wielkość i prominentna pozycja sugerują, że mamy do czynienia z wizerunkiem kobiety przebranej w folklorystyczny strój.

D_Beret

Księżna Daisy von Pless w Szkockim Berecie, rysunek w zbiorach Muzeum Zamkowego w Pszczynie, datowany na 1912 r.

Tradycyjne szkockie nakrycie głowy to „bonnet” składający się z paska obciskającego czoło („headband”) i spoczywającej na nim szerokiej kolistej czapy („crown”), na środku której przyszyty jest pompon („toorie”). Headband ma często dekorację w biało-czerwoną kratkę i dwie wstążki z tyłu służące do regulacji rozmiaru. Spadają one albo na szyję, albo wiązane są w kokardę. Crown jest luźna i przechylona na prawo. Na lewej stronie headband’u przypięta jest rozeta („cockade”) z symbolem klanu, podtrzymująca bukiecik obranej przez klan rośliny (hackle”).

Plain Balmoral in Lovat green.(1)

3690890BLACK-WATCH-RED-HACKLE-army-soldier-cap-Scottish-badge-miltary-red-plume-cap-badge-crest-BTradycyjny szkocki bonet cywilny i wersja wojskowa pułku „Black Watch”.

W czapkach wojskowych symbol klanu zastąpiony jest znakiem pułku, a bukiet rośliny wiązką piórek. Długie orle pióra nie były szczególnie używane przez Szkotów. Jeśli już, przypinali je sobie tylko szefowie klanów. Zaadoptowały je jednak do swoich kapeluszów szkockie damy.
Szkocki bonet nie jest beretem, bo opiera się na opasce. Jego późniejsza, wiktoriańska wersja, tzw „Tam o’Shanter” jest bardziej zbliżona do beretu, ponieważ ma tą opaskę o wiele cieńszą.
Czapka księżnej Daisy luźno nawiązuje do cech charakterystycznych klasycznego bonetu szkockiego. Powiedziałabym wręcz, że jest ona bardzo odległą fantazją na jego temat.
Nie mam wątpliwości, że na obu portretach księżna Daisy ma ubranie, które przygotowała specyficznie na wycieczkę jachtem siostry. Wątpię, by ten zestaw często potem powtarzała pretendując, że biała bluzka z krawatem i swobodne, wygodne nakrycie głowy, mające pierwotnie chronić jej fryzurę od wiatru na morzu, mogły być następnym razem wykorzystane przez nią na przedstawienie jej koneksji ze szkockimi górami.
Czy Daisy przypinała do i odpinała egretę z piórami ze swojej czapeczki żeglarskiej by zmienić jej wygląd i funkcję?. A może to autor rysunku popuścił cugle wyobraźni i dla celów artystycznych umieścił pióra na jej czole? W każdym razie „portret pszczyński” nie przedstawia Daisy w „kostiumie szkockim” („Highland costume”) jak to opisał w swojej książce pan John Koch. Jego jedynym, po trosze tylko „szkockim” elementem są pióra przypięte do czapki, która nie jest ani beretem, ani tym bardziej bonetem szkockim.

eb7462af041c590700abd83f1226882e

Bardziej udana interpretacja szkockiego bonetu jako nakrycia głowy dla kobiety: Katherine Hepburn w filmie „Mary of Scotland”, 1936

Fotografia księżnej von Pless na pokładzie statku siostry wykonana została w lipcu 1911 r. Ciągle słaba po poważnej chorobie i zmęczona napiętym życiem towarzyskim angielskiego Sezonu podczas i po koronacji króla Jerzego V, Daisy wyznała w pamiętniku: „Każdy jest tak miły i zadowolony, że widzi mnie ponownie zdrową, ale – choć przyjechałam tutaj [do Londynu] tylko pięć dni temu, czuję jakbym tu była już pięć tygodni i przeto cieszę się że 30-go [czerwca] wyruszamy z kochaną Shelagh na spokojną wycieczkę jej jachtem po kanałach Holandii.” (tłumaczenie © Barbara Borkowy)
W wyprawie towarzyszyli im: kuzynka ze strony babci, Adelaide Taylour, książę Jimmy Alba, lord Falconer i lord Thynne, syn 4. markiza Bath. Gdziekolwiek przycumowali, czekały na nich samochody, by obwieźć ich po zabytkowych miejscach. Daisy bardzo spodobała się Holandia: „pokochałam Bruges, jej stare domy i kanały oraz wszystkie cudowne obrazy Memlinga. Oczywiście, każdy Franz Hall i Rembrandt w Holandii przewyższa ich dzieła widziane gdziekolwiek indziej. Mam nadzieję przyjechać tu ponownie.” (tłumaczenie © Barbara Borkowy)
O ile mi wiadomo, życzeniu temu nie stało się zadość.

Reklamy

Read Full Post »

Przed tegoroczną olimpiadą w Anglii, Londyn dwukrotnie gościł igrzyska: w 1908 i 1948 r. Zawody w 1908 r. zapisały się złotymi literami w historii brytyjskiego sportu z trzech powodów:

  1. Wielka Brytania przygotowała je w rekordowym tempie dwóch lat, kiedy Włochy, przerażone stratami finansowymi po wybuchu wulkanu w 1906 r., zrezygnowały nagle z roli gospodarza
  2. Anglicy je wygrali, zdobywając najwięcej medali
  3. Po raz pierwszy w dziejach sportu dopuściły one do współzawodnictwa kobiety – co natychmiast wykorzystała Shelagh, siostra Daisy von Pless.

Otwarcie Olimpiady 1908r. w Londynie. Współczesna ilustracja opublikowana w Illustrated London News w lipcu 1908 r.

Konstancja księżna Westminsteru, nazywana Shelagh, była zawsze zapaloną sportsmenką. Swoje talenty i umiejętności wiązała z tak arystokratycznymi rekreacjami jak polowania, wędkarstwo, żeglarstwo i golf. Jeździła też świetnie na nartach i łyżwach. Jej brat George uznał ją za najsłynniejszą, obok Doods Naylor, amazonkę tamtych czasów, a Daisy często podziwiała na stronach swojego pamiętnika jej staminę i wyczyny. Obydwoje z mężem uczestniczyli także aktywnie w corocznej regacie w Cowes. Z czasem stali się również gorącymi entuzjastami wszelkiego rodzaju automobili, choć Shelagh nie posunęła się w tej nowej pasji do wyścigów na motrówkach czy pilotowania samolotów.

Tak ogromna była ich miłość do żeglarstwa, że kupili sobie osobne jachty, by spędzać na nich czas niezależnie od indywidualnych zajęć i zobowiązań.  W 1908 r. Shelagh stała się właścicielką słynnej łodzi Sorais IV, która w poprzednim sezonie wygrała wszystkie wyścigi w nowej klasie 8-metrów rozgrywane w estuarium rzeki Solent. Fakt ten, w połączeniu z przyznaniem klasie 8-metrów statusu olimpijskiego, zaważył na decyzji zgłoszenia Sorais do kompetycji w igrzyskach.

Trzy wyścigy w tej klasie odbyły się na wodach portu Ryde na wyspie Isle of Wight w dniach 27, 28 i 29 lipca. Ich trasa, w sumie 16 mil, przebiegała od Ryde Pierhead, dokoła Fairway Boji no 3, obok boji West Measured Mile do Boyne boji przed portem Portsmouth i z powrotem. W wyścigach brało udział pięć jachtów: 2 z Wielkiej Brytanii (Cobweb i Sorais), 2 ze Szwecji (Vinga i Saga) oraz 1 z Norwegii (Fram) obsługiwanych przez 26 żeglarzy, z których kapitan Philip Hanloke (sternik), Alfred Hughes, Frederick Hughes, George Ratsey i William Dudley Ward stanowili załogę Sorais. Księżna Westminsteru była pilotem tej łodzi.

Pierwszy wyścig wygrał jacht Cobweb, pokonawszy trasę w 4 godziny 1 minutę 41 sekund. Sorais był drugi (4-2-14), a Fram trzeci (4-7-30). Cobweb był również zwycięzcą drugiego wyścigu z rezultatem 4-35-56. Fram był drugi (4-39-13), a Sorais, przekraczając metę tylko 2 sekundy później, trzeci (4-39-15). W trzecim wyścigu niespodziewanym zwycięzcą była szwedzka Vinga (4-52-31). Sorais uplasował się na drugiej pozycji (4-56-29), a Fram na trzeciej (4-57-10). Cobweb był czwarty, z czasem 4-57-46.

Na podstawie osiągniętych wyników komitet olimpijski przyznał następujące nagrody:

–          Złoty Medal Pamiątkowy dla właściciela Cobwebu, Blaira Onslow Cochrana

–          Srebrny Medal Pamiątkowy dla właściciela Vingi, Królewskiego Klubu Jachtowego w Gottenburgu

–          Złoty Medal Olimpijski dla Blaira Onslow Cochrana, sternika Cobwebu

–          Srebrny Medal Olimpijski dla C.L. Hellstroma, sternika Vingii

–          Srebrny Medal Olympijski dla A.N.L. Wood, F.C. Sutton, J.E. Rhodes i C.R. Campbell, członków załogi Cobwebu

–          Brązowy Medal Olimpijski i Dyplomy dla E.G. Thormahlen, E.G. Wallerius, E.G. Sandberg i J.H. Wallin, członków Vingii.

Konstancja, Księżna Westminsteru i C. Wisbech, właściciele Soraisa i Frama otrzymali Srebrne Medale Pamiątkowe, a ich załogi Dyplomy Honorowe.

Jacht Cobweb, zwycięzca w klasie 8-metrów na Olimpiadze 1908 r. Foto: Hammersmith & Fulham Archives

Zwycięstwo Blaira Onslow Cochrana nie było dla nikogo wielką niespodzianką. Cochrane, mieszkaniec wyspy Isle of Wight, był wytrawnym żeglarzem i prominentnym członkiem klubu Royal Victoria Yacht Club. Jego łódź Cobweb, zaprojektowana przez Fife’a, została specjalnie zbudowana na olimpiadę przez słynną stocznię w Clyde na północy Anglii.

Choć sternikiem Soraisa był kapitan Philip Hunloke, komandor klubu Island Sailing Club w latach 1901 – 1903, niektórzy członkowie jego załogi niezupełnie wzięli sobie do serca powagę kompetycji. Przykładem może być William Dudley Ward, który nagminnie spóźniał się na treningi, a nawet przychodził na nie prosto z nocnych eskapad, wciąż ubrany we frak…

Poza aktywnym uczestnictwem w zawodach, Shelagh brała również udział w pracach organizacyjnych przy i podczas olimpiady, użyczając swojego czasu i prestiżowego tytułu. Na zakończenie igrzysk, jako celebrowana księżna i peressa rozdawała uroczyście zawodnikom zdobyte przez nich Dyplomy Honorowe. Wręczanie złotych medali przypadło królowej Aleksandrze, srebrnych księżnej Rutland, a brązowych Katarzynie, księżnej Westminsteru.

Shelagh, księżna Westminsteru (pośrodku) rozdaje Dyplomy Honorowe uczestnikom Olimiady 1908  r. Foto: Hammersmith & Fulham Archives

Siostra Daisy von Pless była jedyną brytyjską arystokratką i jedną z nielicznych kobiet, które zdecydowały się na współzawodnictwo w pierwszej na terenie Anglii olimpiadzie. Świadczy to o jej odwadze, determinacji i sile przebicia. Te cechy prawdziwych sportowców niejednokrotnie pomagają im w innych życiowych przedsięwzięciach. Sześć lat później okazały się niezbędne, gdy Shelagh wzięła na siebie odpowiedzialność zorganizowania i poprowadzenia pierwszego brytyjskiego szpitala wojskowego na terenie walczącej Francji. Zadaniu temu podołała, budząc powszechny podziw, szacunek i „zdobywając“ order CBE.

Read Full Post »